a pilgrim’s trace

*  pagod sa isang linggong trabaho, magrereklamo, maghahanap ng pahinga… pero pag nakapagpahinga na, maghahanap na naman ng gagawin.

*  maghahanap ng gawaing labas sa ordinaryong ginagawa.  magtatangkang maghanap ng mahahatak, lalabanan ang hiya o mag-iisip na walang may panahon sa iyo… kaya mauuwi sa wala.  (hmmm, pride siguro tawag dito, ayoko kaseng namamalimos ng oras… malalim na uri ng hiya, hiya sa iba — pag tinanggihan, hiya naman sa sarili… hmpf, ewan ko ba!  pero di ako nahihiyang magsulat sa blog nang ganito, muhahaha)

*  magreklamo tungkol sa pag-iinarte nang di nalalaman na nag-iinarte ka na rin habang nagrereklamo.

*  ang magbigay ng puwang para sa mundong dating limitado, at ang masaktan sa paggawa noon.  ang pagluluwang sa lubid upang tumibay ang bigkis (labo noh?).

*  panonood ng tv para magpahinga, pero ng programang di mo gusto (iba ang may hawak ng remote eh).   manood ng pelikula sa cable tv tapos pag nasa gitna ka na, papalipat sa iyo ang channel.  ang makakuha ng magagandang dvd sa quiapo, pero pag-uwi mo sira pala ang player.

sa mga ganitong pagkakataon naiinis ako sa sarili ko. 

anuba?!  (*sabay batok sa sarili)

… kamukha ng kopya ang pinagkopyahan.

this song brought my mom’s heart to gary granada’s music.  kahit babadap-badap hinuhum na niya… pati mga kanta ni Goryo

para po sa lahat ng kumander at Chuck Norris, ehem.. mga babae sa mundo…

PAGKATAPOS

Gary Granada (sung by Cooky Chua)

Alam mo bang magliliwanag na

Ang bait mo’t umuwi ka pa

Pagkatapos kitang ipagsaing

Pagkatapos kitang ipaghain

Sasabihin mong ika’y kumain na

Para bang isang instant replay

Ng nangyari nung isang gabi

Pagkatapos mo akong pangakuan

Pagkatapos ng ating kasunduan

Hihiritan mo akong muli

Sana man lamang ay paminsan-minsan

Mauunawaan ko pa

Napakapalad mo lang aking hirang

Mahal na mahal kita

Ad lib

Sana man lamang..

Isang araw ang langit kukulog

Mahal, alam mo na ang kasunod

Mauubos ang aking pasensya

Igagapos kita sa isang bomba

Giliw, sana ay maawa ka

Huwag hayaang ako’y maging kontrabida

Huwag bayaang ako’y maging byuda

Pagkatapos ay, pagkatapos ay

Pagkatapos ay tapos ka na

Self-reply to previous post:

questions were answered in just a day.

had both on separate accounts

now i know the difference.

therefore, shut up ka na muna fleur. =P

Babadap-badap…

that seems to be a newly acquired alarm.

Kung alam mo lang Violy, kung alam mo lang Violy…

hahaha, sa mga fans ni Gary Granada, alam niyo na dugtong niyan.

buhay nga naman…

may mga tanong…

1.  Ano ang pinagkaiba ng Tunay at Nararapat?

2.  Yun bang Nararapat, eh nasa konteksto ng dikta ng Gana?  Paano naman yun naging Karapat-dapat?

may pitik nga sa utak!

eto ang sampol ng isang taong mas malaki pa ang utak sa katawan niya.  sa sobrang laki ng utak niya, nauunawaan niya ang pangangailangang maghasik ng tunay at pinag-isipang sining sa pamamagitan ng libreng awit at lecture na makukuha sa kanyang official website. 

maraming pwedeng madownload ng libre sa internet, kahit basura at virus… sa katunayan mas maraming basura na makukuha ng libre. 

pero ito ang talagang dapat na gawing libre sa lahat.  sumang-ayon man tayo o hindi, magpaliwanag man o magpalito, mapaparanas nitong tunay tayong mga tao…    

Sa Pagitan ng Ngayon at Kailanman

Gary Granada

Sabi nga..

Sana ang buhay laging tama o mali

At ang katanunga’y simpleng oo o hindi

Kung ganun dalangin kong ikaw ay mamalagi

Sa pinakatangi mong pinakamimithi

Ngunit paano kung ang hinahanap mong ligaya

Ay nagkataong nalaman mong naroon pala

Sa magkabilang mundong magsinghalaga sa iyo

Paano ba mananatiling totoo

Ang galak at dalamhati ay paano hahatiin

At paano ka pipili kung wala kang pipiliin

Ano ang gagawin ng pusong di mapagbigyan

Ang magkatunggaling pangako at pakiramdam

May isang paruparong paroroo’t paririyan

Sa pagitan ng ngayon at kailanman

Paano ka magpapasya, paano mo mapagkasya

Paano ba mapag-isa ang isa’t isa

Kung isang araw magtalo ang panata’t panaginip

At ang iisa mong puso minsan ay magdal’wang-isip

Sa kalagitnaan ng pag-asa’t pag-asam

Sa dulo’t bungad ng pinagtagpo’t natagpuan

Ibig kong alamin kung ang pag-ibig may puwang

Sa pagitan ng ngayon at kailanman

Ano ang sukatan, alin nga ba ang mas mabigat

Sa isang sugatan, ang tunay ba o ang nararapat

Kung isang araw maghalo..

Ano ang gagawin ng puso kong nahihibang

Na nalilibang, na nagigibang naninimbang

Sa pagitan ng ngayon at kailanman

wow, nagweekend pala.

fine, magfeeling bob ong tayo…

ngayon ko lang na-experience yung pagod ng katawan na kumakain ng mood.  well at least, pwede ko nang patunayan yung psycho-somatic link ng tao.  dati ko pa namang  nararanasan ang maoverwork, or perhaps di ko lang napapansin na dati pa akong moody pag pagod, pero ngayon ko lang talaga naramdaman yung kahit sarili ko nabadtrip dahil nagkakamoodswing na naman ako.

isa etong magandang writing exercise, magsulat ng parang trance… walang buburahin kahit typo, pag nailapat na yun na yun.

GAME.

accreditation… trabaho… professional organization… wacky games committee (nakngtinapay)… homeowners association (professional organization pala ha)…  trabaho uli… promotion… impossible… eros atalia… palanca award… literature… bakit konti nakalagay sa prof ed profile ng lit?…  sayang… publications… lecture convertibles…  papers… PAP… receivables… sir rany… email… congo grille… meeting bukas… password ng PAP tripod… nalimutan ni dr aguas… dissertation (nakup!)… september… ber na, pasko na naman… PASKO?  NYAAARGHHH… tawa na lang ako… vicious cycle… tawa na lang ako uli… lamig… moodswing uli… usual victims… tawa na lang ako uli… "hold on"… nakngtinapa… oo na Lord, hohold on na po… tigas talaga ng ulo ko… okay naman eh… may moodswing lang talaga ako… hinde, malupit lang anng pagod… gabbi na, pwede nang matulog… paakyat na si mama… me and my scoliosis… ventolin… bagong pill-case… chuck norris… atlas complex… commute… windshield… hahaha, tawa na lang ako uli… bakit lagi akong tumatawa?

aha, tingnan niyo yung nagawa ko sa game… dyan umiikot ang buhay ko.

dyan lang.  LANG?  how could i be so bored over this busy life?

it’s when making sense couldnt just be enough.  am such a boring kid.

i had just been through a crossroad, where my decision could dictate the kind of life that i will have in my chosen path.  as of now, am waiting for the consequence of having the same (and perhaps, more) workload while being lagged on the other side.  i’ll definitely have a harder time now.  but the funny part is that, no matter what i choose — i’ll surely have a hard time. 

perhaps that is the reason why i (amazingly) did not shed a single tear.  ive entered the path with a will that is very much eager to conquer everything for the sake of the people who needs me most.  when i was reflecting, it is like i already have an immediate answer, but a bit scared of what will happen next.  perhaps there is always a stable resolve but what became more evident was my frustration about how things are as of the moment.  i had more time to think of how it would be when i choose the other option, but i’d rather stick to my original stand - after all, systems are but secondary to me… guess i have to be stuck to my reasons of being there, of suffering and striving there.

my commitment goes to my younger brothers and sisters whom i am dreaming of becoming sincere in putting knowledge into their lives.  helping them out in that category is my main task.  yes, in this turf i must say that my heart goes to them… more than anything else.

for whatever it is that will happen, let it be done. 

fleur… for being so honest-to-goodness, you have just been MARKED.

FINALLY! 

I’ve reached the Thomasian peak!  But sorry, Thomasians can never touch the Blue Cross (baka sa mountaineers pwede, hehehe), since one could only go as far as the uppermost deck.  Going there requires a permit, which is quite easy to process for faculty members (sorry folks, hehehe). Thanks to Sir Aldous for accompanying me there (even if he was left at the middle deck), and to the wonderful people of LESO (Lab Equipment and Supplies Office) who takes care of the place, especially to Kuya Elvis who became my guide when i climbed the spiral staircase all the way to the uppermost deck.

Five minutes of staying at the University’s highest point allowed me to adore Manila and its neighboring cities (despite the smog), talk about the vast property of the Dominicans, and feel the exhilirating experience of being literally "on top of everyone in the University." (on the top of your Dean and your Rector, wehehehe)  True enough, reaching the Cross is like reaching the Thomasian Everest — not for it’s being the tallest and most splendid structure but for the spiritual significance that it gives to every Thomasian.

Too bad, i was not able to bring a camera.  The decision to ascend was so abrupt, yet is very much worth it.  Well, my first time cannot just be my only time.  Am coming back.  Reaching the highest point can’t just be a one-time act…

which reminds me, it is just as how excellence should be. 

——-

letters must be read, and when you do be mindful that it is always made by somebody who had just poured him/herself, for the thought that it could be the best way to explain, vent and just be honest about everything. 

letters must be read since they are always addressed to somebody.  it is a way of affirmation.

letters doesnt have to be syllogistic, only that it has to be an honest-to-goodness one.  one cannot accuse a writer of saying nothing unless he knows that it is written carelessly and unconsciously.  if we look into the person behind the letter, we try to find sincerity and honest reasoning, not structural validity.

——-

I just realized that seeing from a distant somebody who had been close to you could also be tragic.

…especially if s/he doesnt seem to be fine.

hmmmmm.